Çizime Hangi Kalemle Başlanır?
Bugün, bir konuda net karar vermek için yıllarımı harcadım: Çizime hangi kalemle başlanır? Evet, sıradan bir soru gibi görünebilir, ama o kadar basit değil. Her şey Kayseri’deki odamda başladı, o dar, sessiz odada. Belki de o zamanlar ne hissettiğimi çok iyi anlayamamıştım. Fakat şimdi geriye dönüp baktığımda, çizim yapmak için aldığım ilk kalem, hayatımda çok daha fazlasını simgeliyor.
Evet, en basitinden: Kalem. Ama o kalemin, başlangıç noktamı temsil ettiğini o an fark edemedim. Çünkü çizim yapmaya başladığımda, içimde bir tür boşluk vardı; ne yapmak istediğimi bilmeden başlıyordum. Öyle sıradan bir şeydi ki, birçoğumuzun çocukluk anılarında da olabilir: Bazen sadece bir şeyler çizmek istersiniz, ne çizdiğinizi bile bilmeden, sadece hareket etmek için. İşte tam da o anlarda, kalemler bir şeyler ifade etmeye başlar.
O Anın Heyecanı
Hatırlıyorum, bir sabah, dışarıda kışın son soğukları esiyor, Kayseri’nin griliği odamın penceresinden içeri sızıyordu. Ben ise masamda eski defterimi ve bir kutu kalemi karıştırıyordum. Hangi kalemi kullanmalıyım? Ne kadar önemsiz bir soru gibi duruyor, değil mi? Ama o kadar yoğun bir duygu vardı ki içimde. Çizim yapmayı çok seviyordum ama aynı zamanda her çizdiğimde, ne kadar başarısız olduğumu hissediyordum. Çoğu zaman vazgeçiyordum. En basit çizgiler bile beni cesaretimden ediyordu.
O an fark ettim, belki de çizime başlamak, bir kalemle değil, önce duygularla başlamak gerekirdi. O kadar uzun süre kalem arayışında kaybolmuşum ki, aslında duygularımı çözmeyi unuttum. Kalem seçimi, aslında duygularımın bir yansımasıydı. Yumuşak uçlu bir kalemle başladığımda, çizimlerimin ne kadar naif ve yumuşak olduğunu fark ettim. Ama sert uçlu bir kalemle başladığımda, çizimlerim de o kadar sert ve karamsar oluyordu. Tıpkı hayat gibi, değil mi? Her şey bir seçime dayanıyor, ve biz o seçimi her an yapıyoruz. Çizimle başladım ama farkında olmadan, duygularımın kalemini seçmiştim.
Hayal Kırıklığı ve Yeniden Başlama
İlk başlarda yaptığım çizimler beni hiçbir şekilde tatmin etmiyordu. Gözler, burunlar, eller… Her şey eksikti. Hatta bir noktada, defteri kapatıp kenara koymak istedim. O kadar hayal kırıklığına uğramıştım ki, belki de o an bir kalemle başlamanın ne kadar önemli olduğunu unutmuştum. Defterin sayfalarını çevirip duruyordum. Bir şeyler yapmak, biraz dağılmak istiyordum ama anlam veremiyordum. “Hangi kalemle başlasam?” diye sormuyordum. Çünkü artık çizmek bile istemiyordum.
Fakat bir sabah, her şey değişti. Kalemler önümdeydi ve bir tanesi, hiç beklemediğim şekilde parladı. 2B kalemdi. Yumuşak, ince, belki de başlangıç için en doğru seçimdi. O an, kalemi elime aldığımda, aslında çizimden değil, hayatın bana sunduğu tüm zorluklardan kaçmak için çizim yapmaya başladığımı fark ettim. O kadar yoğun bir kararsızlık içindeydim ki, çizimlerim de bana çok şey söylüyordu. Bir an bile olsa, o çizimi yapmak, en azından biraz rahatlatıcıydı. Çizimimle, duygularım birbirini bulmuştu. Ne kadar kaotik ve kaybolmuş hissediyorsam, kalemin ucu da bir o kadar yumuşak, o kadar koruyucuydı.
Umut ve Güvenli Alan
Zamanla, çizim yapmaya başladıkça, sadece kağıdın üzerinde değil, içimdeki karmaşada da netlik kazandım. Her çizim, kendimi bulmamın bir yoluydu. Artık kalemler, sadece birer araç değil, duygularımı aktarabileceğim birer araç haline gelmişti. Çizim yaparken, kendimi dış dünyadan soyutlayıp, kağıda ve kaleme yansıyan duygularıma odaklandım. İşte o an, kalem seçimimin o kadar da önemli olmadığını fark ettim. Bazen sert, bazen yumuşak… Sonuçta hepsi, içimdeki boşluğu doldurmak için vardı.
Çizim yapmak, ilk başlarda zor ve hayal kırıklığı yaratıcı bir uğraş gibi görünüyordu ama zamanla her şey daha da netleşti. Artık, o karanlık, kasvetli günlerin yerini daha canlı renkler ve çizgiler alıyordu. O kadar çok yenilik ve değişim içindeydim ki, ilk başta çizdiğim basit, sıradan şeylerin yerine farklı bir bakış açısı yerleşmişti. Çizime başladığımda kalemi seçmek, sadece bir başlangıçtı. Ama zamanla çizimle birlikte, kendi iç yolculuğumu yapmaya başlamıştım.
“Hangi Kalemle Başlayacağımı” Anlamak
Bir gün, bir arkadaşım bana şu soruyu sordu: “Çizim yapmaya başladığında ilk kalemini nasıl seçiyorsun?” Gülümsedim. Aslında çoktan fark etmiştim: Çizime hangi kalemle başlanır sorusu, hayatımda geçirdiğim her anın bir sembolüydü. O kadar çok “başlangıç” yapmıştım ki, hangi kalemle başlayacağıma karar vermek, aslında hayatımda hangi yönüyle yeniden başlayacağıma karar vermek gibiydi. Bazen yumuşak bir kalemle, bazen daha sert ve belirgin çizgilerle… Her çizim, o anki duygularımı ve kararlarımı yansıtan bir adım gibi hissediyordu.
Kalemi nasıl seçtiğimi soran arkadaşıma söyledim: “Başlangıç önemli değil. Önemli olan, çizmek. Her şey, o ilk çizginin ardından şekillenir.” O an, çizime başlamak için hangi kalemi seçeceğimizin ötesinde, asıl sorunun ne olduğunu fark ettim. Çünkü aslında çizim, duygularımızı yansıtan bir ifade biçimiydi. Ve her şey, duygularımızla şekillenir.
Sonuç: Çizime Hangi Kalemle Başlanır?
Hayatımda en çok öğrendiğim şeylerden biri, başlangıçların gücüydü. Çizim yaparken de bu geçerliydi. Hangi kalemle başlandığı değil, o çizimle ne hissettiğiniz, hangi duyguyu yansıttığınız önemliydi. Yumuşak bir kalemle mi başlamak istiyorsunuz, yoksa sert çizgilerle mi? O anki ruh halinize göre… Çünkü sonunda önemli olan şey, o çizimi yapmak. Bunu yaptığınızda, hayatınızdaki “başlangıç”lara da yeni bir anlam vermiş oluyorsunuz.